zy to przyjaźń, czy kochanie? Ona jest załamana po odejściu mężczyzny swojego życia. On przeprowadził się do swojej dziewczyny 300 km i w nowym miejscu czuje się nieswojo. Obydwoje szukają bratniej duszy i przypadkowo wpadają na siebie. Bohaterowie książki „Zupełnie nowy przyjaciel” próbują więc udowodnić, że przyjaźń damsko - męska jest możliwa. Ale czy na pewno?
astanówmy się najpierw przez chwilę, jaki powinien być przyjaciel. Na pewno lojalny, szczery i oddany. Powinien nas rozumieć i zawsze mówić nam prawdę, nawet jeżeli byłaby ona dla nas niemiła. Ponadto powinien spędzać z nami czas i w choć trochę podobny sposób patrzeć na życie. Ale czy facet – przyjaciel te warunki spełnia?

Z pewnością pierwsze trzy cechy, tj. lojalność, oddanie i wierność mężczyzna – przyjaciel posiada. Jakkolwiek by mówić o męskiej (nie)wierności, istnieją jeszcze w przyrodzie osobniki, dla których lojalność i oddanie bliskiej osobie są szczególnie ważne. Problem pojawia się przy następnych punktach: ponieważ każda z płci inaczej reaguje na pewne sytuacje, nieporozumienia są nieuniknione.

Przykład: dowiadujemy się, że nasza przyjaciółka ma problemy w pracy. My, kobiety spotkamy się więc i drobiazgowo zanalizujemy tę sytuację. Po kilku godzinach rozmowy problem będzie rozłożony na czynniki pierwsze, przebadany, dodatkowo przebadane zostaną nasze problemy w pracy, problemy naszej drugiej przyjaciółki oraz te problemy w pracy, które mogą nas jeszcze spotkać. Głównym celem spotkania jest więc chęć wypowiedzenia swoich racji ze świadomością, że druga strona poświęci nam swój czas. Jednym słowem: my, kobiety potrzebujemy być wysłuchane.

Zupełnie inaczej sprawa się ma z mężczyzną. On, owszem, wysłucha, ale nie będą go zanadto interesować nasze drobiazgowe analizy kłopotu. Mężczyzna skupi się raczej na próbie jego rozwiązania. I nie zrozumie, że jesteśmy na niego obrażone. A nam nie o to chodziło, przecież wiadomo, że problemy w pracy i tak się jakoś rozwiążą!

To jednak nic w porównaniu z problemem nr 2. Jest on zdecydowanie poważniejszy niż wyżej wymienione rozbieżności (wszak mężczyzna – przyjaciel pomagający nam rozwiązać nasze życiowe rozterki to raczej sytuacja pożądana). Mam wrażenie, że przyjaźń damsko – męska z góry skazana jest na pewne komplikacje – ktoś się w kimś zakocha, ktoś kiedyś w kimś się kochał, ktoś zacznie oczekiwać czegoś więcej itp. Dodatkowo sprawę utrudnia nam nasza kobieca natura – lubimy tworzyć własne interpretacje męskich słów i gestów, przypisując im zupełnie coś innego niż znaczą. Stąd, podejrzewając, że druga strona wysyła nam tajemne i zakodowane znaki o chęci zmiany statusu z przyjaciela na chłopaka, również i my zmieniamy nasze myślenie. A to nieuchronnie prowadzi do nowych problemów.

Czy więc przyjaźń damsko – męska to wytwór filmowych fantazji? Niezupełnie. Otóż jestem przekonana, że przyjaźń taka istnieje... w związkach. Wszak dopiero uczucie podparte przyjaźnią można nazwać miłością. Stąd idealna para, to taka, gdzie on i ona są przyjaciółmi. A w pozostałych przypadkach?